قرن چهارم در سراسر ایران لهجه های مختلفی وجود داشت و مردم هرمنطقه ای به شیوه ی خاص خودشان صحبت می کردند در همین میان در خراسان شاعرانی پیدا شدند که به لهجه ی خراسانی شعر گفتند که همان فارسی تکامل یافته ی امروزی است شاعرانی مثل رودکی و شهید بلخی و فردوسی و اینها بزرگترین خدمت را به زبان فارسی کردندو هنگامی که مردم مناطق دیگر ایران قدرت انتقال مفاهیم این زبان را دیدند ان را به عنوان زبان رسمی خود بر گزیدند وچون زبان فارسی زبان مادر یشان نبود انرا در مدارس فرا می گرفتند ولغات و اصطلاحات زیادی از لهجه های دیگر وارد زبان فارسی شد وزبان فارسی غنی تر شد. واینجاست که زبان فارسی مجموعه ایست از لهجه های مختلف ایرانی. زبان فارسی افتخار همه ی ماست چه بسا اگر در ان دوره افرادی پیدا می شدند که مثلا به زبان بلوچی یک شاهکار مثل شاهنامه ی فردوسی ارائه دهند امروزه زبان رسمی کشور زبان بلوچی بود همراه با مجموع ای از لغات نیم زبان های دیگر . اما جامعه ی امروز بلوچ ـ اینجا ایران است سال ۱۳۸۴دوره ی حکومت جمهوری اسلامی با سابقه ی حکومتی ۲۷ساله ـاینجا بی تعارف قومیتها در حاشیه نگه داشته می شوند ـ اینجا حقوق مردم سلب می شود ـ استان من محروم است گاز ندارد همان اب و برقش هم درست و حسابی نیست در حالی که به افغانستان و کشور های دیگر برق و گاز صادر می شود. واین درد بزرگی است برای ما که متاسفانه حتی خودمان هم فراموش کرده ایم /.
به خواب رفته ایم خوابی عمیق که حتی بلند ترین صدا ها هم بیدارمان نمی کند مشکل اینجاست که حتی خودمان هم نفهمیده ایم که کی به خواب رفته ایم تا قبل از خواب با خود عهد کنیم که کی بیدار شویم و گر نه با کوچکترین شکی بیدار می شدیم. قوم بلوچ گم شده است > نه چنان در ایران ادغام شده که خود را صاحب خانه احساس کند و نه انچنان حس و رمقی دارد که حرف از حق خودش بزند / مردمی بسیار صبور ـ مردم نخل و گرما واین صبوری بیش از حد کار دستشان داده که با هر شرایتی می سازند ـ بلوچ ناله نمی کند یا درد ندارد و اگر دارد با دردش می میرد اما بلوچ ناله نمی کند ـ ناله کار نخل نیست .
اما تا بچه گریه نکند ............................
حق گرفتنی است نه دادنی
بلوچ بیدار شو افتاب شد.
|
+| نوشته شده توسط
رئیسی در دوشنبه نوزدهم آذر 1386
|
